Essay 2026
Roxane van Iperen
© Keke Keukelaar
Roxane van Iperen (1976) debuteerde als romanschrijver in 2016 met Schuim der aarde, waarmee ze de Hebban Debuutprijs won. Haar tweede boek, 't Hooge Nest (2018), leverde haar de Opzij Literatuurprijs 2019 op en plaatste haar op de shortlist van de NS Publieksprijs 2020. Vertaalrechten werden verworven door veertien landen, en het boek bereikte de bestsellerlijsten in Amerika (veertien weken in de New York Times) en in Duitsland en Engeland. Ook zijn de filmrechten verkocht.
In 2021 schreef Van Iperen het Boekenweekessay De genocidefax, verzorgde ze de 4 mei-lezing, en verscheen haar boek, Brieven aan 't Hooge Nest, een verzameling ontroerende brieven van de talloze lezers die haar sinds de verschijning van 't Hooge Nest hebben geschreven. In 2022 verscheen Eigen welzijn eerst: hoe de middenklasse haar liberale waarden verloor, dat een grote bestseller werd en waarmee ze ook de theaters ingaat in 2024. Haar recentste roman, Dat beloof ik, verscheen in 2023 bij Thomas Rap, stond op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs en de longlist van de Libris Literatuurprijs 2023. De roman was een van de tien bestverkochte Nederlandse romans van 2023.
In februari 2025 ging het toneelstuk gebaseerd op ‘t Hooge Nest in première bij Solo Stories en in april 2025 ging Van Iperen met rietkwintet Calefax op toernee. Op 23 april 2025 verscheen bij Lebowski Publishers een gebonden uitgave van Van Iperen’s 4 mei-lezing getiteld Stemmen uit het diepe, gecombineerd met een essay over Het Apeldoornse Bosch. Op 13 mei 2025 is haar nieuwe essay Eigen planeet eerst bij Uitgeverij Thomas Rap verschenen.
Ik zie wat ik geloof • We leven in een tijd waarin de werkelijkheid niet langer is gebaseerd op een gedeelde ervaring, maar een product is dat per individu op maat wordt gemaakt. Wie controle heeft over het verhaal, heeft de macht om mensen een bepaalde richting in te sturen. In dit indringende essay laat Roxane van Iperen zien hoe Big Tech ons met minimale inspanningen gevangenhoudt en brengt in kaart wat mogelijke vluchtroutes zijn. Hoe kunnen we opnieuw een gezamenlijk fundament creëren, een gedeelde werkelijkheid?
'De subjectieve ervaring wordt feit. Niet: ik geloof wat ik zie, maar: ik zie wat ik geloof. De Verlichting eindigt dan, letterlijk, in het licht van een scherm: niet langer het symbool van kennis, maar van beïnvloeding. De rede is niet gestorven, ze is vermarkt. En zo begint een nieuw tijdperk, waarin wie de gevoelde realiteit bezit, de mens bezit.'
Lancering
Het essay Ik zie wat ik geloof is vanaf medio maart 2026 verkrijgbaar, en wordt uitgegeven door Uitgeverij Pluim in opdracht van Stichting Maand van de Filosofie.
-
2025: Tommy Wieringa, Optimisme zonder hoop → meer informatie
2024: Tom-Jan Meeus, Duidelijkheid → meer informatie
2023: Marjolijn van Heemstra, Wat is de ruimte waard → meer informatie
2022: Paul Verhaeghe, Intieme vreemden → meer informatie
2021: Eva Meijer, Vuurduin. Aantekeningen bij een wereld die verdwijnt → meer informatie
2020: Alicja Gescinska, Kinderen van Apate →meer informatie
2019: Tim Fransen, Het leven als tragikomedie → meer informatie
2018: Femke Halsema, Macht en verbeelding
2017: Joke Hermsen, Melancholie van de onrust
2016: Paul Scheffer, De vrijheid van de grens
2015: Jesse Frederik & Rutger Bregman, Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers
2014: Jos de Mul, Kunstmatig van nature
2013: Coen Simon, Schuldgevoel
2012: Bert Keizer, Waar blijft de ziel?
2011: Stine Jensen, Echte vrienden
2010: Ian Buruma, Grenzen aan de vrijheid
2009: Bas Haring, Het aquarium van Walter Huijsmans
2008: Joep Dohmen, Het leven als kunstwerk
2007: Desanne van Brederode, Brief aan een gelukzoeker
2006: Marcel Möring, Lijdenslust
2005: Arnon Grunberg, Otto Weininger of Bestaat de jood?
2004: Connie Palmen, Iets wat niet bloeden kan
2003: Hans Achterhuis, Werelden van tijd
2002: Patricia de Martelaere, Wat blijft
